رادیو کالج پارک پس از ۴ سال فعالیت پیاپی به انتهای خود رسید. این چیزی بود که افشین در آخرین برنامه‌اش گفت. اولین پادکست ایرانی که در گسترش فرهنگ رادیو گوش دادن خیلی موثر باشد. البته از همان اول هم به دلایل درآمدزا نبودنش من پیش‌بینی کرده بودم هنگامی که گردانندگانش از شر و شور رادیوداری بیفتند و فشارهای روزانه‌ی زندگی مجالی برای کار بر روی رادیو را نگذارد، دیگر ادامه‌ی بر کالج پارک متصور نتوان بود. 

مطمینا دوستانی که در خود کالج پارک هستند و این تصمیم را گرفتند از ما خیلی ناراحت تر هستند. مطمین باشید همیشه در خاطره‌ی ما ایرانیان وبلاگنویس خواهید ماند. فقط یک تقاضای کوچک از رادیو داشتم که اگر بتواند سایتش را سرپا نگه‌دارد که آرشیو بسیار گرانبهایی دارد.

رادیویی که به قطع می‌توانم بگویم نمونه‌اش را تاکنون ندیده‌ بودم. نمی‌دانم چرا دانشجوهای دانشگاه مریلند دیگر تمایلی به ادامه‌ی این رادیوی خوب نداشتند.

خداحافظی‌گونه ای که در پایین برنامه نوشته شده است را من برایتان این جا نقل می‌کنم، شاید خیلی ها دوست داشته باشند که راه کالج پارکی‌ها را ادامه بدهند.

چهار سال فعالیت رادیو کالج پارک، دستاوردهایى را براى همکاران آن نیز به همراه داشت که در این برنامه در مورد آنها خواهید شنید. همچنین تجربیات به دست آمده از رادیو کالج پارک براى کسانى که در فکر انجام کارى مشابه هستند بیان میشود.

کاش نمی آمد, کاش وقتی که آمد و قهرمان شد می رفت، کاش می گذاشت یک اسطوره در ذهن همه ی ما بماند, کاش می فهمید چیزی که تو یک سال از ورزش ایران و از ایرانیان دیده بود چیز بزرگی نبود که فکر کند مشکلات را شناخته و این دفعه بهشان می تواند عادت کند یا حلشان کند.
کاش قهرمانی پرسپیولیس بعد از چندین سال را بهترین افتخار ایرانی خودش می دانست و زیاده خواهی نمی کرد که بخواهد با پرسپولیس قهرمان آسیا هم بشود, وقتی که تو قهرمانی ایرانش هم ماند.
کاش یکی بود که بهش دوستانه پند می داد, کاش بهش می گفتند که کله ات را با هر چی که می بینی و می شنوی پر نکن. خیلی چیزها هستند که اتفاق می افتند ولی به راحتی دلیلش را پیدا نمی کنی.

کاش امپراتور , امپراتور می ماند.