برخی چیزها هستند که در از دست دادنشان دخلی بهت نیست. تو کار خودت را می‌کنی و قسمت زمانه آنگونه می‌شود که با عزیزی یا با خاکی یا با یادی بدرود می‌گویی. تنها کاری که ازت برمی‌آید این هستش که خودت را دلداری بدهی، شاید یک کمی اشک بریزی و شاید هم یک کمی درددل کنی.
ولی وقتی که خودت تصمیم می‌گیری از چیزی دل بکنی که بهش اخت کردی کار راحتی نیستش. وقتی که یک دفعه هم باشد که صدبرابر بدترش می‌کند. تجربه‌ای که یک بار در زندگی‌ام داشته‌ام به حد اعلایش و حالا در حدود کوچکترش تکرار شد. تفاوتش این بود که همه‌ی تصمیم گیری‌اش این دفعه با خودم بود و حالا بیشتر حس می‌کنم بار سنگینی مسیولیت را.

برای دانش بیشتر درباره‌ی گیک به ویکی‌پدیا مراجعه کنید.

یادش به خیر، اولین موبایلی بود که رویش بازیهای خفن دیدم و اولین فیفای موبایلی‌ام را روی همین موبایل بازی کردم. البته ۳۶۵۰ را نباید هیچ گاه دست کم گرفت که بعدها هم روی همان توانستم فیفا بازی کنم. ولی موبایل ان گیج نوکیا اولین موبایلهایی بود که به راحتی می‌توانستید وقتتان را به بازی صرف کنید.

توی اینترنت که گشت می‌زدم به این خبر رسیدم که تویش از تعطیلی خط تولید این نوع موبایل از سال ۲۰۱۰ خبر می‌داد. اینها همه‌اش تقصیر این آی فون و پلی استیشن پرتابل هستش.

خدایش بیامرزاد.